Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Το εθνοπροδοτικό Συνέδριο του Λιβάνου

 Σαν Σήμερα η Αγγλία επέβαλε τους κομμουνιστές πράκτορες της στην κυβέρνηση της Ελλάδος και τους μετέφερε στο Λίβανο για να συζητήσουν με τους άλλους αγγλόφρονες. Οι Άγγλοι έβαλαν τα αεροπλάνα και μετέφεραν τους Κόκκινους VIP στην Βηρυτό. Επί της υποδοχής ήταν ο Παναγιωτάκης. (Παναγιώτης Κανελλόπουλος υποδέχεται αντιπροσώπους για το συνέδριο του Λιβάνου, εκδ. Δημήτρης Παπαδήμος. Ταξιδιώτης φωτογράφος. 1943-1980, ΜΙΕΤ) 




του Σπύρου Χατζάρα
Το Χαμπάτ Μπολόνια, που έγινε το συνέδριο, απέχει 25 χιλιόμετρα, από το αεροδρόμιο της Βηρυτού, που σήμερα λέγεται Ραφικ Χαρίρι.

Το Χαμπάτ Μπολόνια, είναι πόλη στην ορεινή περιοχή του Λιβάνου , 33 χιλιόμετρα από τη Βηρυτό και μόλις 900 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.


Εκεί , μέσα σε πευκοδάσος, είναι το ξενοδοχείο «Bois de Boulogne» που φιλοξένησε τη Διάσκεψη του Λιβάνου. Οι άνθρωποι του Ξενοδοχείου, τεσσάρων αστέρων σήμερα , και με δωρεάν παρκινγκ και πρόσβαση Wi-Fi, το θυμούνται ακόμα
Το Συνέδριο το οργάνωσαν οι Άγγλοι και το συντόνιζε ο πρέσβης σερ Ρέτζιναλτ Λίπερ που εκπαιδεύτηκε από τον Πρώτο πόλεμο στην αντικατασκοπία.
Ο Λίπερ έπαιξε σημαντικό ρόλο στις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις του 1944, ιδίως για την υποστήριξη της ελληνικής μοναρχίας στο πρόσωπο του βασιλιά Γεωργίου Β.
Μετά την απελευθέρωση, ο Λίπερ μαζί με τον πάτερ Δημητριο συνεχισαν να είναι οι πηγές της Εξουσίας.

Ο Λίπερ μετά πήγε στο Μπουένος Άιρες δίπλα στον Χουάν Περόν.

Οι «αντιπρόσωποι», μαζεύτηκαν στο ξενοδοχείο «Δάσος της Βουλώνης»,
της Βηρυτού και ο Λίπερ, ο χρηματοδότης του ΚΚΕ έβαλε τους βασιλικούς αγγλόφρονες να σφίξουν τα χέρια με την Κόκκινη Συμμορία.


Στο Συνέδριο του Λιβάνου, βρίσκονταν από τη μια μεριά το ΚΚΕ και η ΠΕΕΑ, το Σοβιέτ των βουνών και από την άλλη, ήταν η κυβέρνηση του Καΐρου
υπό τον Γ. Παπανδρέου που δεν είχε καμία δύναμη εκτός απ' αυτήν που της εξασφάλιζαν οι Εγγλέζοι.
Η τρίτη κυβέρνηση, αυτή του «μέθυσου» Ράλλη, (όπως τον έλεγε η ΟΠΛΑ), αντέδρασε στην «Εθνική Ομοψυχία» του Λιβάνου με σχόλιο του «κίναιδου», (όπως τον αποκαλούσε το ΚΚΕ), που δημοσιεύτηκε στα «Αθηναϊκά Νέα» στις 3 Ιουνίου Ι944 με τον τίτλο : «Τα αποτρόπαια εγκλήματα του ΕΑΜ συνεχίζονται».


Ο Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Ράλλη, Αναστάσιος Ταβουλάρης, (1882 - 1945) που ήταν αντικομουνιστής και διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνίας στην κυβέρνηση Πάγκαλου και που εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου το 1923,
το 1928 , το 1932 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων,  έλεγε :
 «Έλληνες τίνες πολιτικοί, παρουσιαζόμενοι ως δήθεν εκπρόσωποι Ιστορικών κομμάτων της Χώρας, αποβλέποντες εις μόνην την εξυπηρέτηση της κουφού ματαιοδοξίας των, έδωσαν προ ημερών τας χείρας εις Λίβανον, εις τούς αιμοσταγείς δολοφόνους του ΕΑΜ και τούς εκπροσώπους του Κομμουνιστικού κόμματος, τούς υπονομευτάς, δηλαδή, του Ελληνικού Έθνους και της Ελληνικής Κοινωνίας. Μεταξύ των πολιτικών αυτών, οίτινες ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν δήθεν τον Ελληνικόν Λαόν και οίτινες πράγματι ουδέν εκπροσωπούν, αφού εκ φόβου ή εκ συμφέροντος αυτοκαταδικασθέντες είς πλήρη αφάνειαν από μακρότατου χρόνου, εγκατέλειψαν τον λαόν
εις την δυστυχίαν του χάριν των εχθρών της Χώρας και του Λαού, των άναγραψάντων εις το πρόγραμμα των την παραχώρηση ή την αύτονόμηση τμημάτων της Ελληνικής Πατρίδος συνήφθη συμβόλαιο αιματηράς αλληλεγγύης, το όποιο θ' αποτελέσει αιώνιο στίγμα δια την πολιτική ιστορία της Ελλάδος».


Το χωριό  Χαμπάτ Μπολόνια, είναι ακόμα ένα διάσημο θέρετρο του Λιβάνου, για όλες τις εποχές, με δροσερό κλίμα το καλοκαίρι και με χιόνι το χειμώνα.

Εδώ, στις 20 Μαΐου 1944 άρχισε το μακρύ ταξείδι των Ελλήνων μέσα στη Νύχτα της ΕΑΜοκρατίας, με την υπογραφή της εθνοπροδοτικής Συμφωνίας του Λιβάνου με την οποία οι Εγγλέζοι, οι χρηματοδότες και σπόνσορες της ΚΚΕ λτδ, επέβαλαν τους συνεργάτες του Μπάλφουρ, στον σβέρκο του ελληνικού λαού, με την έγκριση του βασιλιά και των «πολιτικών» ρεταλιών , που εκπροσωπούσαν το σαρκίον τους, και τους αργυρώνητους των Αθηνών.



Οι σφαγές της ΟΠΛΑ νομιμοποιήθηκαν με το Σύμφωνο «εθνικής Ενότητας» με τους Κομμμουνιστες, που υπέγραψαν υπό την καθοδήγηση του σερ Ρέτζιναλτ Λίπερ, οι Γεώργιος Παπανδρέου, Σοφοκλής Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Ρέντης, Γ. Εξηντάρης Σπύρος Θεοτόκης, Παναγιώτης Κανελλόπουλος Γεώργιος Καρτάλης, Κομνηνός Πυρομάγλου και ο ανιψιός του Ιωνα Δραγούμη Φίλιππος με τους Κομμουνιστές.
Το «βουνό», το εκπροσωπούσαν ο Πέτρος Ρούσος ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης ο συνδικαλιστής Δημήτριος Στρατής από την Ανδρο, και οι συνοδοιπόροι «δημοκρατικοί», αλλά αγγλόφρωνες, Αλέξανδρος Σβώλος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Ιωάννης Σοφιανόπουλος, Άγγελος Αγγελόπουλος και οι τέως βουλευτής Ρεθύμνου Νίκος Ασκούτσης, και ο απότακτος βενιζελικός Στέφανος Σαράφης.
Για να καταλάβουμε ποιους εκπροσωπούσαν ο Ιωάννης Σοφιανόπουλος στις εκλογες του 1936 είχε λάβει , 13.006 ψήφους, ο Αλέξανδρος Μυλωνάς 12.333, και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος 9.870. Ο Σωτήριος Γκοτζαμάνης που μετείχε στην Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη είχε πάρει 17.822 και 1,40%.
Οι άλλοι συμμετέχοντες Γ. Βασιλειάδης , Δ. Λόντος , Γ. Σακαλής, Σ. και Ι. Μεταξάδες Κ. Βεντήρης και Α. Σταθάτος, εκπροσωπούσαν τον εαυτό τους.


Αυτή ήταν η συμφωνία ΚΚΕ-Βασιλιά- Ιντέλιτζεντ Σερβις στο Λίβανο.
Ένα συμβόλαιο «αιματηράς αλληλεγγύης», που αποτελεί «αιώνιο στίγμα» στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος.

Η Συμφωνία ΚΚΕ-Βασιλιά- Ιντέλιτζεντ Σέρβις στο Λίβανο, έφερε τη Σφαγή του Μιλγαλά , τα Δεκεμβριανά , τη Βάρκιζα και τον Εμφύλιο.

Η ακύρωση του Λιβάνου , αλλά όχι της Βάρκιζας, έγινε με το Δόγμα Τρούμαν, και την απόφαση των αμερικανών να τεθούν εκτός νόμου το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και η «Εργατική Αλληλεγγύη και να εκδοθεί ο ΑΝ 509.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

18-19 Απριλίου 1941: Η Ελληνική Πομπηία

 του Σπύρου Χατζάρα

Στις 18 Απριλίου 1941, από ολόκληρο το αγγλικό εκστρατευτικό σώμα ένα τάγμα δυστυχισμένων νεοζηλανδικών πολέμαγε στα Τέμπη.
Ο Πηνειός ήταν το «φράγμα» έναντι της γερμανικής προέλασης.

Η μάχη για το φαράγγι των Τεμπών , έληξε γρήγορα όταν τμήματα της γερμανικής 6ης Ορεινής Μεραρχίας πέρασαν τον Πηνειό και περικύκλωσαν το νεοζηλανδικό τάγμα που υπεράσπιζε τη διάβαση. Οι Νεοζηλανδοί εξοντώθηκαν.

Η στρατιά της Ηπείρου, περπατούσε για Πέμπτη ημέρα, συχνά υπό βροχή, δεχόμενη τις επιθέσεις και τους πολυβολισμούς των «στούκας», και με έλλειψη τροφίμων. Το ηθικό των εξουθενωμένων στρατιωτών είχε καταρρεύσει και η Στρατιά ήσαν πια ένα συνονθύλευμα απελπισμένων. Υπήρχε συνεχής διαρροή στρατιωτών, και φαινόμενα απειθαρχίας , που οι στρατηγοί όπως ο Μπάκος προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν με τυφεκισμούς.

Η πεποίθηση όλων ήταν ότι η συνέχιση του πολέμου ήταν άσκοπη και ότι ο στρατός είχε εγκαταλειφθεί στην τύχη του από την Αθήνα , τον βασιλιά και τον Παπάγο. Η δυσαρέσκεια κατά του Βασιλιά, των Άγγλων και της «κυβέρνησης» ήταν διάχυτη. Αυτό ήταν το «πνεύμα του Μετώπου».

Η μόνη λύση που απέμενε, ήταν η παράδοση στους Γερμανούς με έντιμους όρους. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1941, (18 Απριλίου), ο πρωθυπουργός Κορυζής είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον στρατηγό Πιτσίκα που του ζήτησε να δοθεί πολιτική λύση. «Προς Θεού σώσατε το Στρατό από τους Ιταλούς» του είπε και ανέφερε ότι η 17η Μεραρχία είχε διαλυθεί.

Ο Κορυζής τον διαβεβαίωσε ότι ως το μεσημέρι θα του είχε στείλει τη διαταγή για την συνθηκολόγηση. Ήταν τόση η σιγουριά του Πιτσίκα ώστε κάλεσε τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο που υπηρετούσε τότε στο στρατηγείο και τον διέταξε να συντάξει στα Γερμανικά σχέδιο πρωτοκόλλου συνθηκολόγησης.

Στις 10. 00 πμ , έγινε σύσκεψη της ηγεσίας στην Μ. Βρετανία , υπό τη προεδρία του Βασιλιά .Μετείχαν ο Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής, ο Αρχιστράτηγος Παπάγος και οι σύμμαχοι. Ο τενεκές υποστράτηγος Ουίλσων, ο πρέσβης Πάλαιρετ και ο ταξίαρχος της Αεροπορίας Τζων ντ' Άλμπιακ .
Η Άγγλοι επανέλαβαν αυτό που έλεγαν και την προηγουμένη στον Γεώργιο.
Ότι η Αθήνα δεν διέτρεχε κίνδυνο, «τουλάχιστο για μια εβδομάδα ακόμη», οπότε αποφασίστηκε η αναβολή της αναχώρησης της Κυβέρνησης, κι η συνέχιση του αγώνα. Γιατί οι Άγγλοι ήθελαν να συνεχίσουν και δεν ήθελαν να φύγει ο Γεώργιος δεν έχει φωτιστεί μέχρι και σήμερα.

Μετά τη σύσκεψη, ο Παπάγος ενημέρωσε τον διαγγελέα του Πιτσίκα, συνταγματάρχη Γρηγορόπουλο ότι ο Βασιλιάς σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχόταν τη λύση της συνθηκολόγησης και ότι ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει στο πλευρό των Βρετανών ως την τελική νίκη. Παρόντες στην ενημέρωση ήσαν ο σεβάσμιος της Στοάς Ιωάννης Διάκος, που δεν είχε καμιά αρμοδιότητα,
ο Μανιαδάκης και ο Παπαδήμας, ως υπουργός των στρατιωτικών, που είπε ότι ο στρατός έπρεπε να κρατήσει 4 -5 μέρες ακόμη, μέχρι να αναχωρήσει η Κυβέρνηση από την Αθήνα, και να προχωρήσει η σύμπτυξη των Βρετανών , οπότε οι στρατηγοί θα μπορούσαν να αναλάβουν την ευθύνη της συνθηκολόγησης. Ο Παπάγος συμφώνησε ότι διέξοδος θα δινόταν δια της αναχωρήσεως του Βασιλιά και της κυβέρνησης και της ανάληψης της Αρχής από άλλη , η οποία θα έδινε στον Αρχιστράτηγο εξουσιοδότηση να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς μετά δύο - τρεις ημέρας».

Στις 12.00 το μεσημέρι της 18ης Απριλίου, ο πρόεδρος της Κοινότητας Καλαμπάκας Γρηγόριος Παπαφιλίππου, ο γραμματέας Αθανάσιος Θεολόγης, οι δάσκαλοι Θεολόγης Παπαγεωργίου και Γεώργιος Μπαντέκας, οι ιατροί Χρήστος Παπαγιάννης και Βασίλειος Παπασωτηρίου, ο απόστρατος αξιωματικό Παναγιώτης Καραπιπέρης ακολουθούμενοι από πολλούς μαθητές με λευκή σημαία ξεκίνησαν από την κεντρική πλατεία για να παραδώσουν την πόλη στους Γερμανούς.

Οι μοτοσικλετιστές της γερμανικής εμπροσθοφυλακής, φάνηκαν στον παλιό δρόμο, που περνούσε πάνω από την γέφυρα του Αϊ-Λια. Ο επικεφαλής αξιωματικός, τους χαιρέτησε αντάλλαξε μερικές κουβέντες με τον πρόεδρο της Κοινότητας, μέσω διερμηνέα, και συνέχισαν τον δρόμο τους προς τα Τρίκαλα.

Το μεσημέρι, και ενώ οι Γερμανοί πήγαιναν προς τη Λάρισα, και τα Ιωάννινα, και η Λουφτβάφε πραγματοποιούσε σφοδρό βομβαρδισμό της Λαμίας, της Χαλκίδας, των Λουτρών Αιδηψού, της Ερέτριας, της Αμάρυνθου, του Αλιβερίου, της Νέας Αρτάκης, της Λίμνης, των Ωρεών και της Παραλίας Κύμης, ο δυσφορών Άναξ, δέχθηκε να συνεδριάσει στη Μεγάλη Βρετανία το Υπουργικό Συμβούλιο με την παρουσία του στις 14:00. Ήταν το πιο τραγικό κυβερνητικό συμβούλιο της ιστορίας του συγχρόνου ελληνικού Κράτους ,στο τέλος του οποίου είχε καταρρεύσει κάθε οργανωμένη πολιτική εξουσία και είχαν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις του διχασμού σε κυβέρνηση Αθηνών και στην εξόριστη κυβέρνηση των υπαλλήλων των Άγγλων και του Βασιλιά.
Δώδεκα ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής, συζητήθηκε το ζήτημα της άμεσης απομάκρυνσης των βρετανικών στρατευμάτων , για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του Τσώρτσιλ να δοθεί «θεωρημένη» από την κυβέρνηση η δήλωση του Παπάγου, προς τον Ουίλσων, ότι οι Αγγλοι θα έπρεπε να αποσυρθούν .
Το τι ακριβώς ελέχθη στο Υπουργικό Συμβούλιο δεν το γνωρίζουμε.
Πρακτικά δεν κρατήθηκαν και δεν υπάρχουν.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις των παρόντων, ο Παπαδήμας , αφού διάβασε τα τηλεγραφήματα από το μέτωπο, εξέφρασε τη γνώμη ότι ακόμη και αν οι Βρετανοί ήταν σε θέση, όπως διαβεβαίωναν, να αντιτάξουν αποτελεσματική άμυνα στις Θερμοπύλες για μερικές μέρες, παρόμοια αντίσταση ήταν, μάταιη και εισηγήθηκε την άμεση αναχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων, ώστε να διευκολυνθεί η θέση των διοικητών του στρατού.
Ορισμένα μέλη της Κυβέρνησης και ο Κορυζής πρότειναν να αναχωρήσουν αμέσως για την Κρήτη ο βασιλιάς και η Κυβέρνηση για να επισπευστεί η σύναψη ανακωχής. Κάποιοι υπουργοί επέκριναν δριμύτατα την πολιτική που είχαν ακολουθήσει ως τότε ο βασιλιάς και η Κυβέρνηση και πρότειναν να αναλάβει
ο Κορυζής την πρωτοβουλία και την ευθύνη της συνθηκολόγησης.

Ο μόνος υπουργός που δεν είχε προτείνει την άμεση αναχώρηση του βασιλιά και της Κυβέρνησης από την Αθήνα ήταν ο τενεκές Κοτζιάς. Ο βασιλιάς απέρριψε τις προτάσεις και κατηγόρησε τον Κορυζή που εισηγήθηκε την αποδοχή της πρότασης των στρατηγών για προδοσία.
Η συνθηκολόγηση, είπε, «θα ισοδυναμούσε με σπίλωση της χώρας».

Ο Βασιλιάς έληξε το υπουργικό συμβούλιο γύρω στις 17.20 χωρίς να ληφθεί απόφαση.

Ο «προδότης» πρωθυπουργός Κορυζής μετά από μια σύντομη κατ' ιδίαν συνομιλία με τον Γεώργιο, του υπέβαλε την παραίτηση του, και πήγε στο σπίτι του στη Βασιλίσσης Σοφίας.

Τον ακολουθούσαν κατά πόδας ο Ιωάννης Διάκος, και ο διάδοχος Παύλος. Ένας από τους δύο, είτε ο Παύλος είτε ο Διάκος τον πυροβόλησε και τον σκότωσε μέσα στο γραφείο του, στις 17.35. Τ

ηλεγράφημα του Βρετανού πρεσβευτή της ίδιας μέρας προς το Λονδίνο ανέφερε «5.35 μμ. : Πρόεδρος Κυβέρνησης μόλις αυτοκτόνησε, αφού δήλωσε στον βασιλιά ότι απέτυχε στο έργο που του είχε αναθέσει».

Λίγο αργότερα έφθασε από την Καλαμπάκα στην Αθήνα ο απεσταλμένος του Τσολάκογλου, ο συνταγματάρχης Χρυσοχόου , που έστειλε από το Κέντρο Διαβιβάσεων του Γενικού Στρατηγείου στην Μεγάλη Βρετανία, με τη βοήθεια του αντισυνταγματάρχη Κορόζη, το ακόλουθο μήνυμα χρησιμοποιώντας την κωδική υπογραφή, «Φρουραρχείο Θ», που ανήκε στον Παπάγο.

«Αφιχθείς εις Αθήνας εύρον την κατάστασιν χαώδην.Ο Πρωθυπουργός αυτοκτόνησε ολίγα λεπτά προ της αφίξεώς μου… Κατόπιν τούτου δεν απομένει άλλη λύσις προς απαλλαγήν του Στρατού εκ της αιχμαλωσίας, ειμή η λύσις του Μητροπολίτου Ιωαννίνων», και τα μεσάνυχτα , απέστειλε στον Τσολάκογλου το εξής τηλεγράφημα: «Απόρρητος προσωπική διά Στρατηγό. Ενέργεια ανάγεται αρμοδιότητα Στρατιάς. Εάν αναλάβετε σεις, δέον πρώτον λάβητε εξουσιοδότησιν λοιπών Σωμάτων Στρατού, αναθετόντων υμίν ενέργειαν ως έχοντα επαφήν με Γερμανούς».

Μετά τη δολοφονία του Κορυζή, ο Βρετανός πρεσβευτής Μάικλ Πάλερετ ,συμβούλεψε τον Γεώργιο να σχηματίσει ο ίδιος κυβέρνηση «εθνικής Ενότητας» με τους Βενιζελικούς.

Ο κομμουνιστής Τ.Κατσιμάρδος , που παριστάνει τον ιστορικό έχει γράψει το ακόλουθο γελοίο ψέμα: «Ο Γεώργιος Β΄, ταυτισμένος με την τεταρταυγουστιανή δικτατορία, αρνείται πεισματικά να προχωρήσει στο σχηματισμό εθνικής κυβέρνησης. Παρά τις πιέσεις ακόμη και των Άγγλων. Αναζητεί πρωθυπουργό και υπουργούς από το σκουπιδοτενεκέ του μεταξικού καθεστώτος». «Εθνική κυβέρνηση» για τον κομμουνιστή Κατσιμάρδο, ήταν ο Τσουδερός, και ο Γεώργιος που επέβαλε την δικτατορία του, ήταν ταυτισμένος όχι με τους Άγγλους αλλά με τους Μεταξικούς. Πρόκειται για χονδροειδείς κομμουνιστικές βλακείες. Το βράδυ της 18ης Απριλίου , συναντήθηκαν στο Καλπάκι οι στρατηγοί Παναγιώτης Δεμέστιχας και Γεώργιος Μπάκος , με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα και συμφώνησαν στην συγκρότηση Επαναστατικής κυβέρνησης με έδρα το Μέτσοβο και ετοίμασαν το έγγραφο της συνθηκολόγησης.Τις πρώτες πρωινές ώρες του Μεγάλου Σάββατου, τμήματα της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ, εισήλθαν στη Λάρισα, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση, και κατέλαβαν το αεροδρόμιο, στο οποίο οι Βρετανοί είχαν αφήσει άθικτα τα αποθέματα εφοδίων τους.

Η κατάληψη των φορτίων προμηθειών και καυσίμων, επέτρεψε στις μονάδες των Γερμανών να συνεχίσουν την προέλασή τους δίχως στάση. Το πρωί του Σαββάτου, ο Γεώργιος Μπάκος έλαβε δια του ασυρμάτου πρόσκληση του στρατηγού Πιτσίκα, για να πάει στα Ιωάννινα.

Ο στρατηγός Δεμέστιχας παρακίνησε τον Μπάκο τηλεγραφικά να μεταβούν, αλλά ο Μπάκος , φοβούμενος την σύλληψη του στα Ιωάννινα και κατεχόμενος από την ιδέα της αμέσου λύσεως λόγω της προσέγγισης των Γερμανών, δεν έδωσε απάντηση , αλλά επικοινώνησε προσωπικά με τον στρατηγό Τσολάκογλου, τον οποίον ενημέρωσε επί της αποφάσεως που είχε λάβει με του στρατηγό Δεμέστιχα. Σε αυτή τη συνομιλία ο Μπάκος είπε στον Τσολάκογλου για τους αργυρώνητους των Αθηνών.

  «Δεν πρέπει να ανεχθώμεν να μας προδίδουν οι εν Αθήναις ανάλγητοι και αργυρώνητοι […] ούτε πρέπει να ανεχθώμεν το αίσχος να μας διοική ο ανόητος Κοτζιάς και να κανονίζη την τύχην της Πατρίδος και των σφαγιαζομένων τέκνων της». Η απόφαση Δεμέστιχα-Μπάκου προέβλεπε τον σχηματισμό προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας με έδρα το Μέτσοβο, που δεν θα δεσμευόταν από υποχρεώσεις έναντι των Βρετανών, με πρωθυπουργό τον Σπυρίδωνα, που θα απευθυνόταν στον Χίτλερ και θα ζητούσε ανακωχή με «γαλλικούς όρους». 

Ο Παπάγος που ηταν ενήμερος για τα τεκταινόμενα στην Ήπειρο διέταξε τον δικό του Πιτσίκα να αντικαταστήσει τους σωματάρχες: «Πληροφορούμαι ότι ο αντιστράτηγος Τσολάκογλου ανέλαβε την πρωτοβουλίαν συνθηκολογήσεως. Δέον να κατανοηθή παρά πάντων ότι ύψιστα συμφέροντα Πατρίδος απαγορεύουν τούτο… Αντικαταστήστε αμέσως Τσολάκογλου…»

Στην Αθήνα , μετά τη δολοφονία του Κορυζή από τον Διάκο επικράτησε το απόλυτο χάος . Ο Βασιλιάς και ο άγγλος πρέσβης Πάλερετ αναζητούσαν εναγωνίως κάποια προσωπικότητα να χρήσουν ως Πρωθυπουργό χωρίς όμως να βρίσκεται κανένας πρόθυμος, σε σημείο ώστε για πρώτη φορά στην σύγχρονη Ελληνική πολιτική Ιστορία να αναλάβει Πρωθυπουργός ο ίδιος ο Βασιλιάς!

Οι προελαύνοντες Γερμανοί καταλαμβάνουν την Λάρισα και το αεροδρόμιο της , όπου βρήκαν άφθονα καύσιμα,. Οι εφημερίδες του Νικολούδη ανακοίνωσαν ψευδώς τον «αιφνίδιο θάνατο» του Κορυζή και σε λάθος ώρα. 

«Αψευδής μάρτυρας»,η ψευδόμενη «Ακρόπολις», που έλεγε ότι « Έλληνες και Άγγλοι αμιλλώνται αλλήλους προς συγκράτηση του εχθρού», ενώ, το είχαν βάλει όλοι στα πόδια.

Στα δυτικά, οι Γερμανοί κατέλαβαν τα Τρίκαλα και το Σύνταγμα «Leibstandarte SS Adolf Hitler», της πρώτης μεραρχίας Πάντσερ, κατέλαβε τα Ιωάννινα, περικυκλώνοντας την υποχωρούσα Στρατιά της Ηπείρου. Η Λουφτβάφε βομβάρδισε για δεύτερη φορά τη Λαμία και την Άρτα. Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, (Πιτσίκας) με την Α. Π. 8694)19-4-1941 αναφορά του Σώματος γνώριζε στην Αθήνα την κυκλοφορία προκήρυξης των Κομμουνιστών με τίτλο, «π ό λ ε μ ο ς κ α τ ά τ ο υ π ο λ έ μ ο υ» .

Αργότερα το πρωί του Σαββάτου, έφθασε στο σταθμό διοίκησης του Δευτέρου Σώματος στο Καλπάκι ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, που συνιστούσε την επίσπευση της αποστολής κηρύκων προς τους Γερμανούς, λόγω της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί στα Ιωάννινα, όπου συγκεντρωνόντουσαν οι φυγάδες, και θα πήγαινε και ο ίδιος, προς τους Γερμανούς ως αντιπρόσωπος της προσωρινής Κυβερνήσεως. Περίμεναν το στρατηγό Δεμέστιχα για να μεταβούν μαζί και οι τρείς στον Σταθμό διοικήσεως του Τσολάκογλου.

Επειδή εκείνος αργούσε και δεν υπήρχε τηλεγραφική επικοινωνία, απεφάσισαν να μεταβούν ο Μητροπολίτης, ο Σωματάρχης, και ο διοικητής πυροβολικού του Α Σώματος ,Μαυρογιάννης στο Σταθμό διοικήσεως του Δεμέστιχα. Αναχώρησαν αλλά τους καθήλωσε η Λουφτβάφε και επέστρεψαν .

Ενώ οι Άγγλοι δημιούργησαν την γραμμή Άμυνας των Θερμοπυλών έφθασε αεροπορικά στην Αθήνα ο Γουέιβελ, για να ενημερώσει τον βασιλιά ότι η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος, αποφάσισε την εκκένωση του εκστρατευτικού Σώματος , για να αποφευχθεί η περαιτέρω καταστροφή της Ελλάδας. Στη συνέχεια ο Πάλερετ και ο Γεώργιος αναθέτουν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Τσουδερό.

Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων αναχώρησε στις 20.00 του Μ. Σαββάτου για το Βοτονάσι, όπου ο Σταθμός διοικήσεως του στρατηγού Τσολάκογλου μαζί με τους στρατηγούς Μουτούση και Ζυγούρη και τους συνταγματάρχες Μπαλή , που ήταν διοικητής πυροβολικού του Β' ΣΣ και Μαυρογιάννη. 

Ο Μπάκος , έδωκε γραπτό σημείωμα στον συνταγματάρχη Μπαλή, που ανεφερε: «Σχηματισμός, λόγω αναχωρήσεως της Κυβερνήσεως Αθηνών, προσωρινής τοιαύτης υπό τον Μητροπολίτην με μέλη τους 3 Σωματάρχαρχας. Διάγγελμα προς τον λαόν, ίνα ενημερωθή δια την κατάστασιν και τους λόγους της αποφάσεως.Ανακοίνωσις της αποφάσεως προς την Γερμανικήν Κυβέρνησιν. Αίτησιν ανακωχής με βάσιν την κατάπαυσιν των εχθροπραξιών, έντιμον κατάθεσιν όπλων και επ' ουδενί λόγω παράδοσιν ουδενός.
Εν περιπτώσει μη αποδοχής των αιτήσεων τούτων, συνέχεια του αγώνος έστω και υπό την αθλίαν κατάστασιν, δι' ομάδων εθελουσίως παραμενουσών με μονίμους αξιωματικούς και εφέδρους όσοι θα παρέμενον».

Η επιστολή που είχε συντάξει ο Σπυρίδων προς τον Χίτλερ ανέφερε: «Εκπροσωπούντες τας μαχομένας ελληνικάς δυνάμεις και τον λαόν της μικράς, αλλά ενδόξου χώρας ταύτης, παρακαλούμεν θερμώς τον ηγέτη του μεγάλου γερμανικού έθνους να σταματήση τας εχθροπραξίας εις το μακεδονικόν και το αλβανικόν μέτωπον και είμεθα βέβαιοι, ότι η ηρωική προσπάθεια, η τιμή του Ελληνικού Στρατού και η τύχη της Ελλάδος θα ρυθμισθούν κατά τρόπον αντάξιον της μεγάλης ιστορίας της». Ζητούσαν δηλαδή μια Ελεύθερη Ελλάδα, χωρίς πλήρη στρατιωτική κατοχή με ελληνική πολιτική κυβέρνηση.

Οι τρείς ετοίμασαν επίσης ένα διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.

Ο Τσολάκογλου , διαφωνούσε με τον σχηματισμό επαναστατικής κυβέρνησης πριν τη συνθηκολόγηση για να μην διασπαστεί η «Εθνική Ενότητα» και να μην καταγγελθεί η συμμαχία με την Αγγλία, «μετά της οποίας συνεταυτίσαμεν την τύχην της Ελλάδας». Η άποψη του Τσολάκογλου που δεν ήθελε να κάνει πραξικόπημα και ήθελε να παραδοθεί σαν τον Μπακαλόπουλο, ήταν
ο σχηματισμός κυβέρνησης μετά τη συνθηκολόγηση όπως και έπραξε.

Στο πλαίσιο της Συμφωνίας με τον Άξονα, ο βουλγαρικός στρατός εισήρθε στην Βαρντάρσκα και οι «Κομιτατζήδες» ανέλαβαν τη διοίκηση των πόλεων.

  Στη Γιουγκοσλαβία , άρχισε η μεταφορά στη Γερμανία 300.000 Σέρβων στρατιωτών αιχμαλώτων πολέμου. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, σφοδρός βομβαρδισμός του Λονδίνου από 712 γερμανικά βομβαρδιστικά. 2300 άμαχοι σκοτώθηκαν.

O Καποδίστριας δεν ήταν ποτέ καθολικός και δεν λεγόταν ποτέ Βιττόρι. Ήταν Έλληνας και ορθόδοξος. Οι συγγενείς του, που έμειναν στην Ιουστινιανούπολη αλλαξοπίστησαν, έγιναν Καθολικοί και οι Βενετοί μετέφρασαν το όνομά τους από Νικηταίοι σε Βιττόρι.


O Καποδίστριας δεν ήταν ποτέ καθολικός και δεν λεγόταν ποτέ Βιττόρι. Ήταν Έλληνας και ορθόδοξος.

Οι συγγενείς του, που έμειναν στην Ιουστινιανούπολη αλλαξοπίστησαν, έγιναν Καθολικοί και οι Βενετοί μετέφρασαν το όνομά τους από Νικηταίοι σε Βιττόρι.

Όπου διαβάσετε γραμμένο το «Βιττόρι-Καποδίστρια», να ξέρετε ότι αυτοί που το γράφουν, είναι Καθάρματα . Είναι 1000% πράκτορες. Να ξέρετε ότι αυτοί που το γράφουν, είναι «πολύ κακοί» άνθρωποι. Παλιάνθρωποι. Άτιμοι και Ρουφιάνοι της Στοάς του Λονδίνου.

Η παλιά προσπάθεια της Στοάς του Λονδίνου να συκοφαντήσει τον νεκρό Εθνάρχη Καποδίστρια επανέρχεται.



του Σπύρου Χατζάρα

Η οικογένεια Καποδιστρίου είναι αρχαιοτάτη, αναγομένη μέχρις αυτού του ΙΓ' αιώνος μ. Χ.και οι ρίζες της ανιχνεύονται στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Ησαν συγγενείς των Νικηταίων της Κωνσταντινουπόλεως και αποτελούν , «βλαστούς του ημετέρου γένους», κατά την έκφραση του Ιωάννου Κομνηνού του Δουκός.

Το 1205, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους , ένας κλάδος της οικογένειας των Νικηταίων κατέφυγε στον «δεύτερο Νώε», Μιχαήλ Α΄ Κομνηνό Δούκα, Άρτα που ίδρυσε το 1205 στην Άρτα, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, που αποτέλεσε καταφύγιο για πολλούς πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Οι Νικηταίοι εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αργυροκάστρου.
Η καταγωγή των Καποδίστρια επομένως, δεν ήταν «από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής, (Capo d'Istria)», ούτε «από τη Βενετία», αλλά από την Κωνσταντινούπολη. Ορισμένα περί της βυζαντινής καταγωγής των Καποδίστρια.

Με βάση την έρευνά μου, το όνομα της Οικογένειας, στην Κωνσταντινούπολη μπορεί να ήταν είτε «Νικηταίοι» είτε «Νικηφορόπουλοι». Και οι δυο οικογένειες εμφανίζονται στα έγγραφα της Μακεδονικής Δυναστείας επί του Κωνσταντίνου του Η΄, στα οποία υπάρχουν ένας Πρωτοβεστιάριος Νικηφόρος και δυο Νικηταίοι. Ο ένας πέθανε ως Δούκας της Αντιόχειας και ο άλλος, διορίστηκε διοικητής της Πισιδίας. Η Γνώμη μου ήταν, και είναι, πιο κοντά στο «Νικήτας», λόγω της ιταλικής μετάφρασης σε «Vittori», και λόγω του ονόματος Βίκτωρ-Βιάρος.

Όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με τις «Βυζαντινές Αριστοκρατικές Οικογένειες» γνωρίζουν ότι υπήρχαν οι Νικηταίοι, αλλά η «δαμόκλειος σπάθη» του «Διευθυντηρίου» τους εξαφανίζει.

Ο Δεσπότης της Ηπείρου και Βασιλέας της Θεσσαλονίκης Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας, συμμάχησε με τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Χοχενστάουφεν, που τον είχε αφορίσει ο Πάπας, και έτσι πολλοί ευγενείς από την Ήπειρο, κυρίως τα δεύτερα και τρίτα αγόρια βρέθηκαν στον στρατό του Αυτοκράτορα στην Ιταλία. Κατά το 1250 μ.Χ , «πρόγονός τις», των Καποδίστρια, «ανδραγαθήσας παρά τω αυτοκράτορι της Γερμανίας Φρειδερίκω τω Β'» ,κατά την καταστρεπτική για τους Παπικούς μάχη της Τσίνγκολι στις 20 Αυγούστου 1250, έλαβε, «τον τίτλον και την κομητείαν της Ιουστινουπόλεως»,στο Παραθαλάσσιο Δουκάτο, (Herzogtum Meranien), που από το 1248 ειχε σπάσει σε μικρότερες ηγεμονίες.

Η περιοχή που δόθηκαν τα κτήματα και ο τίτλος στον πρόγονο των Καποδίστρια ήταν άκρως αμφισβητούμενη, καθώς την διεκδικούσαν το βασίλειο της Ουγγαρίας, το Δουκάτο της; Αυστρίας, ο Πατριάρχης της Ακυληίας, η Βενετία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Το παραθαλάσσιο Δουκάτο της Μεράνιεν της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας , είχε πάψει να υφίσταται τυπικά με τον θάνατο του Δούκα Όθωνα Β’ Βίτελσμπαχ, που είχε ταχθεί με το μέρος του Πάπα Γρηγορίου και εκδιώχθηκε από τον Φρειδερίκο το 1247, αλλά το διεκδικούσε ο Πατριάρχης της Ακυληίας Μπερτόλδος φον Μεράνιεν, γιός του Δούκα της Μεράνιεν και αδελφός της Γετρούδης Μεράνιεν Βασίλισσας της Ουγγαρίας.

Στο μεταξύ ο Μπέλλα της Ουγγαρίας που είχε παραχωρήσει τα δικαιώματα του στον Φρειδερίκο της Αυστρίας τον νίκησε το 1246 και είχε επανέλθει στο προσκήνιο, ενώ ο Αυτοκράτορας είχε παραχωρήσει την υψηλή κυριότητα του Δουκάτου, από το 1245 στον Heinrich II von Schowenberg. Μετά τη δολοφονία του Φρειδερίκου τον Δεκέμβριο του 1250, η περιοχή της Μεράνια έγινε πεδίο μάχης ανάμεσα σε Γουέλφους και Γιβελίνους, και διαρκούς ανταγωνισμού ανάμεσα στην Βενετία και τον Πατριάρχη της Ακυιλίας.

Ο Πατριάρχης της Ακυιλίας που πήρε την εξουσία στο Κόπερ τον 13ο αιώνα το έκανε πρωτεύουσα της χερσόνησου της Ίστριας, και τη μετονόμασε σε Καπούτ Ιστριε (Caput Histriae), από όπου προέρχεται το όνομά Καποδίστριας. Το 1291 η δυτική ακτή της Ίστρια περιήλθε στην Βενετία. Η τοπική μεγάλη οικογένεια των Γουέλφων ήσαν οι Βέρτζι με τους οποίους βρίσκονταν σε διαρκή σύγκρουση οι Καποδίστριες.

Οι Μαύροι Γουέλφοι, εκπροσωπούσαν κυρίως τα συμφέροντα των πλουσιότερων οικογενειών και τω Ιουδαίων τραπεζιτών και ήσαν στενά συνδεδεμένοι με τον πάπα. Οι Καποδίστριες που ήσαν οικογένεια Γιβελίνων, έλπιζαν στην επάνοδο του αυτοκράτορα και μέχρι τον θάνατο του Κοράδου, (1254), και του Μανφρέδου, (1266), οι τίτλοι τους, επί της Ιουστινιανουπόλεως είχαν Αυτοκρατορική νομιμότητα. Η τελευταία αναλαμπή , ήταν ο Ερρίκος Ζ΄ που ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί αυτοκράτορας, στη θέση του Φρειδερίκου Β΄.

Η ενθρόνισή του, έγινε στις 29 Ιουνίου 1312. Κατά τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του, αναζωογόνησε την αυτοκρατορική επιρροή στην Ιταλία , επανέφερε υπό την αυτοκρατορική εξουσία τμήματα της βόρειας Ιταλίας, αντιμαχόμενος τους Γουέλφους της Φλωρεντίας. Ο Ερρίκος πέθανε στις 24 Αυγούστου 1313 στο Μπουονκονβέντο κοντά στη Σιένα. Επειδή οι πρόγονοι των Καποδίστρια ήσαν προσκείμενοι πολιτικά στον Φρειδερίκο ανήκαν στους «Γιβελίνους» και ως Γιβελίνοι αντιμετώπισαν τους διωγμούς των Παπικών Γουέλφων. «Καταδιωκόμενοι παρά του υπερισχύσαντος εν τη πόλει Καποντίστρια κόμματος του Πατριάρχου της Ακυληίας, ούτινος επί κεφαλής ίστατο η κραταιά οικογένεια Γουέρκη», οι αδελφοί Νικηφόρος, (Βίκτωρ), και Νικόλαος Καποδίστριαι, «αφίκοντο τω 1329 εις Κέρκυραν», που βρισκόταν ακόμα στην επικράτεια του βασιλείου της Νεαπόλεως .

«Εν Κερκύρα αποκαταστάντων των δύο τούτων αδελφών, ο Βίκτωρ ενυμφεύθη την μονογενή θυγατέρα του πλουσίου και ευγενούς Κερκυραίου κόμητος Κονδόκαλη και εκ του γάμου τούτου έλκει το γένος η οικογένεια του Καποδιστρίου».

Η Κέρκυρα είχε παραχωρηθεί το 1224, από το Δεσπότη της Ρωμανίας και Δούκα της Πελοποννήσου Εμανουήλ Κομνηνό, στον Ιωάννη Κομνηνό ,του οποίου εγγονός ήταν ο Γεώργιος Μαρμοράς, «βλάστημα του ημετέρου Γένους», προς τον οποίο είχε παραχωρηθεί ως φέουδο το νησί. Επομένως όταν το 1259 η Κέρκυρα δόθηκε ως προίκα στην Ελένη Αγγελίνα οι Μαρμοράδες έγιναν βασάλοι, των Χοχενστάουφεν και επομένως Γιβελίνοι.
Προς αυτούς κατέφυγαν για προστασία από τους παπικούς Γουέλφους, το 1329 , οι αδελφοί Νικόλαος και Νικήτας, (Βίκτωρ), Καποδίστριες, οι έλκοντες την Καταγωγή από το Βυζαντινό Γένος των Νικηταίων.

Οι Καποδίστριες εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα το 1329, πριν την κατάληψη της από τη Βενετία, και το 1386 συμμετείχαν στις μάχες για την κατάληψη των φρουρίων των Κορυφών, του Αγγελόκαστρου και της Κασσιόπης από τους Ανδεγαυούς, και για αυτό συμμετείχαν εξ αρχής στο «Συμβούλιο της Κοινότητας». Οι αδελφοί Καποδίστρια, πέρασαν στην Κέρκυρα το 1329 τη χρονιά που οι Ενετοί κατέγραψαν τους Βιττόρι. Επομένως οι Καποδίστριες δεν είχαν ποτέ το όνομα Βιττόρι που έλαβαν ΄΄οσοι έμειναν πίσω και έγιναν καθολικοί.

Και επειδή έγιναν καθολικοί οι άλλοι οι ορθόδοξοι τους ….διέγραψαν.

Η οικογένεια των Καποδιστρίων ανήκε στους «nobili» από το 1386, και επομένως είναι εντελώς εσφαλμένο το ότι «προεγράφησαν μεταξύ των ευγενών οικογενειών της Κερκύραςτο 1477» και ότι δήθεν, «η οικογένεια Καποδίστρια στα αρχεία των ευγενών της Κέρκυρας το 1477 αναφερόταν ως καθολική».

Άλλωστε δεν υφίσταται ούτε έχει δημοσιευτεί και δεν υπάρχει απολύτως κανένα έγγραφο «του 1477», στο οποίο αναφέρονται οι Καποδίστριες ως «Καθολικοί» , ενώ το λεγόμενo «Libro d' Oro», αποφασίστηκε να συνταχθεί το 1572.

Η οικογένεια χωρίστηκε νωρίς σε τέσσερις κλάδους. Αρχηγέτης του κλάδου στον οποίο εντάσσεται ο κυβερνήτης αναφέρεται ο Ιερώνυμος Καποδίστριας, δευτερότοκος γιός του Βίκτωρα Καποδίστρια. Ο Βιάρος Καποδίστριας ήταν εγγονός του Ιερώνυμου.

Οι Καποδίστριες πολέμησαν στην άμυνα κατά των γενοβέζων το 1403 και στις μάχες για την απόκρουση το Τούρκων το 1431, το 1537, το 1571, και το 1573, και επειδή, ήσαν συγγενείς του Χριστόφορου Κονδόκαλη απέκτησαν γη και στο Εξαμίλιο όπως και η οικογένεια Κονδόκαλη, αλλά και στο Βουθρωτό και , ένας από τους Καποδίστριες βρισκόταν στη γαλέρα του Κοντόκαλη στη ναυμαχία του Ακτίου.

Ο Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι που έγραψε τη βιογραφία του Καποδίστρια αναφέρει ότι, «στην οικογένεια του υπήρχαν άνδρες που διακρίθηκαν πολεμώντας γενναία εναντίον των Τούρκων», και ως πλέον ενδόξους ονόμασε τον Αλοίζο, τον Στέλιο, τον Φραγκίσκο και τον Νικόλαο, οι οποίοι, «μνημονεύονται με δόξα στα χρονικά της πατρίδας τους».

Στο πρακτικό εκλογής του Συμβουλίου των 150 του 1560 , αναφέρεται ως εκλεγμένο μέλος του Συμβουλίου ο Νικόλαος Καποδίστριας. Το 1571, ο Αλεβίζος Καποδίστριας , ηγήθηκε της άμυνας των Χειμμαριωτών κατά των Τούρκων, και σχεδόν 100 χρόνια μετά, το 1669 , ο γιος του Βιάρου Καποδίστρια , Νικόλαος , τον οποίο είχαν εξορίσει από την Κέρκυρα λόγω μιας μονομαχίας με κάποιον από τους Κατσαΐτες, και ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, ασχολούμενος με το εμπόριο, δαπάνησε μεγάλα ποσά, για την απελευθέρωση Χριστιανών αιχμαλώτων από την πτώση του Χάνδακα.

Σε εκείνον δόθηκε ο τίτλος του Κόμη και απόγονος του ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Το 1690 ο Γεώργιος, ο Φραγκίσκος και ο Σταύρος Καποδίστριες συγκρότησαν ιδία δαπάνη σώμα Χειμαρριωτών, και συμμετείχαν στην υπεράσπιση της περιοχής από τη νέα επίθεση των Τούρκων, και λίγο αργότερα το 1716, ο Φραγκίσκος και ο Βίκτωρ, (Νικήτας) Καποδίστριες διακρίθηκαν μαχόμενοι κατά την πολιορκία της Κερκύρας. Αυτοί ήταν και οι τελευταίοι «στρατιωτικοί» της οικογένειας διότι η πολιτική της Βενετίας μετά το 1700 δεν επέτρεπε πλέον στους Έλληνες ευγενείς να εξελίσσονται στον στρατό για να μην καθίστανται επικίνδυνοι. Ο Κωνσταντίνος Σάθας αναφέρει επίσης τον Αντώνιο Καποδίστρια, αδελφό του Νικολάου και προπάππου του Ιωάννη, που στάλθηκε στην Πελοπόννησο το 1700 για να συγχαρεί τον Μοροζίνη για τις νίκες του κατά των Τούρκων ως έκτακτος απεσταλμένος της πόλεως της Κερκύρας.
Επίσης, αναφέρεται ο Άγγελος Καποδίστριας που ήταν μέλος της Κερκυραϊκής συγκλήτου το 1681 και ο Σπυρίδωνας Καποδίστριας, «Καντζελάριος της Πόλης της Κέρκυρας», που είναι ο συντάκτης του χειρόγραφου σημειώματος του 1754 σχετικά με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των μελών του Συμβουλίου των 150.

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Μας χρειάζεται ένας «Μακεδονικός Συνασπισμός» Νίκης και Προοπτικής

Οι αριστερές «Φοροελεγκτικές Αρχές» , εξαπέλυσαν μπαράζ ελέγχων στους τραπεζικούς λογαριασμούς για να βρουν έσοδα για αν χρηματοδοτήσουν το Κοινωνικό Μέρισμα, που μοιράζει ο Αλέξης Χαβαναγκίλα στους τεμπέληδες και τους χαραμοφάηδες της πρασινορόζ κοιλάδας που τον ψηφίζουν.
Εάν βρεθούν χρήματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς των «πλιούσιων», που δεν δικαιολογούνται , τότε θα φορολογούνται ως εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα με συντελεστές από 22%.
Μετά τον πράσινο φόρο στις σακούλες που θα ταΐζει τους «οικολόγους», ετοιμάζουν χαράτσι 100 ευρώ για τα κατοικίδια , που θα είναι «κοινωνικός πόρος» για τους χαραμοφάηδες τεμπέληδες «φιλόζωους λωποδύτες», που φυτρώνουν παντού. Κάθε πόλη και σύλλογος κάθε χωριό και φιλοζωικό στέκι, που κάνουν και τσάμπα κοινωνική παρέμβαση από την δημόσια τηλεόραση.

Οι αμερικανοί, έφεραν στην εξουσία τον Άλεξ Χαβαναγκίλα με εντολή να βάλει τους Σκοπιανούς στο ΝΑΤΟ , να ανοίξει τις πόρτες στους μουσουλμάνους εποίκους και να λύσει το Κυπριακό. Αλλά, και να βάλει , τον σύντροφο Ζάεφ στο ΝΑΤΟ ως Γκόρνμια Ματσεντόνιγια , οι μέρες του είναι μετρημένες. Έχει ημερομηνία λήξης διότι οι μέντορες του έχουν αποφασίσει να τον αντικαταστήσουν, και ετοιμάζονται για εκλογές.

Ο Άλεξ Χαβαναγκίλα, μπροστά στα δύσκολα, άρχισε τον «υπερτροφικό προεκλογικό τουλόγο», και υπόσχεται «δίκαιη ανάπτυξη», για να τρώνε με δυο μασέλες οι χαραμοφάηδες της ροζ Κοιλάδας . Υπόσχεται να σχεδιάσει «την επόμενη μέρα σε στέρεες βάσεις» και να «αποκαταστήσει την κανονικότητα». Υπόσχεται ότι «η ανάπτυξη δεν θα είναι μόνο για τους λίγους, αλλά για τους πολλούς». «Θα είναι δίκαιη ανάπτυξη». «Αυτό που περισσεύει θα ξαναγυρνάει πίσω και θα μοιράζεται δίκαια στην πλειονότητα του λαού».
Δηλαδή «Κοινωνικό Μέρισμα», για τους τεμπέληδες, ανεπρόκοπους, χαραμοφάηδες . Τον αριστερό λαό. Η «Δίκαιη ανάπτυξη» είναι κόρη της «δίκαιης Κοινωνίας», που είχε υποσχεθεί και ο Κόκκινος Χριστόφιας στους συντρόφους του Χάρτινγκ και του Ετζεβίτ.
Εκτός από τον Άλεξ Χαβαναγκίλα και ο Εουκλείντες , υπόσχεται, «ανάπτυξη για όλους», «ένα οικονομικό μοντέλο που θα έχει πλουραλιστικό σχήμα παραγωγής» και περισσότερες «δομικές αλλαγές».

Το βασικό ερώτημα όμως για κάθε «Δίκαιη Ανάπτυξη» και «Δίκαιη Κοινωνία», είναι απλό. Πόσο δίκαιο είναι να πληρώνεται από τους φόρους των πολλών, ο χαραμοφάης Μυαλοπώλης των υπογείων του Μαξίμου; Πόσο δίκαιο είναι να παίρνουν επίδομα ενοικίου οι κομμουνιστές της Νέας Υόρκης του ιδρύματος Λεβί, και πόσο δίκαιο να έχουν κοινωνικό πόρο από τον πράσινο φόρο στις σακούλες και το φόρο στα Κατοικίδια, οι τεμπέληδες της πράσινης Κοιλάδας, για να πληρωνουν το αλβανικό χασίσι τους; και πόσο δίκαιο είναι ο Φώτη Κουρέλης να μην πληρώνει δεκάρα για ΕΝΦΙΑ; Για «πλεόνασμα» των φόρων ξέρουμε πόσο δίκαια το μοίρασε ο Άλεξ Χαβαναγκίλα στους αριστερούς χαραμοφάηδες της ροζ Κοιλάδας . Έδωσε επιδόματα ενοικίου στους συντρόφους του, και παροχές στους μουσουλμάνους φίλους του.

Ο βασικός Πυλώνας του καθεστώτος ο σύντροφος Τζέφρι (Πάιατ) βιάζεται να βάλει τους συντρόφους του ΑΣΝΟΜ στο ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο. Για αυτό η εταιρεία «Marc», και η επιχείρηση «Πρώτο Θέμα», που απομυζούν το εποικοδόμημα, με εταιρική ευθύνη απέναντι στη «σταθερότατα» και στους χορηγούς ξαναρώτησαν το Πόπολο για το «Γκόρνα Ματσεντόνιγια».

Ο «Μακεδονικός Συνασπισμός», ψήφισε 74,5% , «όχι» . Το 25,5% των Νέο-εφιαλτών, ευρω-εκσυγχρονιστών ευρω-μεταρρυθμιστών , που είναι τουρλου-τρουρλού, (Μητοστακικοί, ΣΥΡΙΖΑ, Κίνημα Αλλαγής, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ, ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), είπε, «Ναι στο ΑΣΝΟΜ».

Η Marc, ρώτησε και για τα άλλα ζητήματα του ανέδειξαν το γυαλί και οι επικοινωνιολόγοι της κυβερνητικής κοινοπραξίας. Τη διακοπή του Πρωταθλήματος τη Νοβάρτις, και τους ομήρους του Ταγίπ. Για τους στρατιώτες που κρατάει ομήρους ο σύμμαχος Ερντογάν, για να βοηθήσει το σύντροφο Τζέφρι και την κυβέρνηση του Πουστραλέξη να βάλουν τον σύντροφο Ζάεφ στο ΝΑΤΟ, το 60% των «οξυδερκών πελατών» κατάλαβε από τα ρεπορτάζ των ρουφιανοκάναλων ότι « έχουν γίνει λάθος χειρισμοί».

Το 61,4% κατάλαβε ότι «η κυβέρνηση παρεμβαίνει στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου», αλλά δεν έχει καταλάβει υπέρ τίνος, και το 54.4%, κατάλαβε ότι η υπόθεση «Novartis» είναι σκευωρία του Κράτους Δικαίου, κατά του Αδώνιδος ενώ το 45% των τηλεθεατών είναι με την «κάθαρση». (Στην επόμενη δημοσκόπηση θα τους ρωτήσουν για τον Μαρινάκη).

Αυτό που δεν καταγράφει η «μαγειρευμένη δημοσκόπηση», είναι η έλλειψη «δυναμικής» και από τον Πουστραλέξη Χαβαναγκίλα και τον KULIS Mareva Χαβαναγκίλα, που είναι ο βασικός λόγος της δημοσκοπικής ρευστότητας, η οποία θυμίζει έντονα το 2012. Ο Μακεδονικός Συνασπισμός έχει οικοδομηθεί μόνος του. Υπάρχει . Η ανεπανάληπτη δυναμική της λαϊκής πατριωτικής Ενότητας στην βάση , φάνηκε και καταγρλάφηκε στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, που έγιναν στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα.

Αυτοί , το ενάμιση εκατομμύριο, είναι οι δυνητικοί ψηφοφόροι του «Μακεδονικού Συνασπισμού», που θα δώσουν τη Νίκη και θα επιβάλλουν την Απαλλαγή.
Και η γνώμη μου είναι, ότι ο χρονικός ορίζοντας μιας κυβέρνησης «Μακεδονικού Συνασπισμού», με πρόγραμμα την κάθαρση , την τιμωρία των εθνικά ανάξιων, και την αποκατάσταση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, θα πρέπει να είναι βραχύς. 600 ημέρες, το πολύ. Και αφού γίνουν όσα ζήτησε ο Κυρίαρχος Λαός , νέες εκλογές.

Σπύρος Χατζάρας

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Το πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης της 23ης Μαρτίου/4ης Απριλίου 1826, για τη ανεξαρτησία της Ελλάδας και ο Καποδίστριας

του Σπύρου Χατζάρα

Η τελική νίκη της Ελληνικής Επανάστασης, που εξ αρχής είχε σχεδιαστεί για να οδηγήσει σε διπλωματική λύση, επετεύχθη με διπλωματικά μέσα, όταν ψυχορραγούσε στρατιωτικά και οικονομικά, μετά την εισβολή του Αβραάμ (Ιμπραχίμ) και την πτώση του Μεσολογγίου.

Η πολιτική λύση θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί από το 1821, είτε μετά τη νίκη στα Δερβενάκια το 1822, είτε το 1824-25. Ήρθε το 1826.

Η Ανεξαρτησία της Ελλάδος, δεν επετεύχθη ούτε με τα δάνεια της Αγγλίας, ούτε με τις προσπάθειες της «Επιτροπής της Ζακύνθου», ούτε με το ψήφισμα υποτέλειας του Μαυροκορδάτου, με το οποίο το ελληνικό Έθνος, έθετε «εκουσίως», την Ελευθερία, την Εθνική του Ανεξαρτησία και την πολιτική του ύπαρξη, «υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας».

Η αποφασιστική, καθοριστική καμπή στροφή ήταν η υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Αγίας Πετρούπολης, μεταξύ Ρωσίας και Αγγλίας της 23ης Μαρτίου/4ης Απριλίου 1826.

Η διπλωματική νίκη της ελληνικής επανάστασης, προήλθε από τις ενέργειες του Καποδίστρια, που δεν έχασε ποτέ τα στηρίγματα του στην Αυλή της Αγίας Πετρούπολης και στο ρωσικό υπουργείο εξωτερικών.

Η νίκη του Καποδίστρια απέναντι στην αγγλική πολιτική ήταν πολιτικό προϊόν ,του πραξικοπήματος του Δεκεμβρίου του 1825, που απομάκρυνε από τον θρόνο τον Τσάρο Αλέξανδρο, και την ομάδα των «αγγλόφιλων» συμβούλων του.

Αμέσως μετά την επιστροφή των στελεχών του «πατριωτικού πολέμου» στην εξουσία, μαζί με τον τσάρο Νικόλαο, ο «Καποδιστριακός» πρώην πρέσβης της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη, και φανατικός «ρώσος πατριώτης» Γκριγκόρι Στρόγκανωφ, που και αυτός μετά την αποχώρηση του Καποδίστρια είχε ζητήσει και λάβει επ΄ αόριστον άδεια και ζούσε στην Δρέσδη, έσπευσε στην ρωσική πρωτεύουσα, και στις 30 Ιανουαρίου 1826, με υπόμνημα προς το Νικόλαο Α’, επανέφερε την πολιτική Καποδίστρια του 1822, επισημαίνοντας ότι οι όροι της συνθήκης του Βουκουρεστίου του 1812,είχαν παραβιαστεί από την Τουρκία, γεγονός που επέτρεπε την κήρυξη πολέμου που θα είχε την υποστήριξη όλου του ρωσικού λαού, και που θα οδηγούσε στη σωτηρία των χριστιανών Ελλήνων, από τις σφαγές που έκαναν οι Τούρκοι.

Ο Νικόλαος, απεδέχθη την εισήγηση, και διέταξε τη συγκέντρωση στρατευμάτων στον Προύθο.

Στο Λονδίνο, όταν πληροφορήθηκαν τις εξελίξεις  επικράτησε πανικός, και ο Ουέλινγκτον μη έχοντας άλλα μέσα για να αποτρέψει τον πόλεμο, και για να μην ξεπεραστεί από τα γεγονότα, έσπευσε με δική του πρωτοβουλία στην Αγία Πετρούπολη, για να προσφέρει στον Τσάρο την υποστήριξη της Αγγλίας για τη ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος, ενώ παράλληλα διέταξε την αποστολή ενός έμπιστου ρουφιάνου στην Ελλ΄δα για να δημιουργήσει στοιχεία που θα δυσφημούσαν τον Καποδίστρια.

Η αγγλο-ρωσική συνεννόηση, που προσπαθούσε μάταια να επιτύχει τον χειμώνα του 1821 ο Καποδίστριας, έγινε «αναγκαστικά» τον Μάρτιο του 1826. Το Πρωτόκολλο της Αγίας Πετρούπολης, έθαψε τις συμφωνίες της Βιέννης του Τσάρου Αλεξάνδρου με τους Μέτερνιχ και Ουέλινγκτον για τις σχέσεις με την Τουρκία, του Σεπτέμβριου του 1822, που έριξαν ταφόπλακα στο «ελληνικό ζήτημα».

Το αγγλο-ρωσικό πρωτόκολλο, αφορούσε μόνο στο ζήτημα των Ελλήνων, και οι δύο Δυνάμεις συμφωνούσαν να επέμβουν μεσολαβητικά για τη δημιουργία Ελληνικού Κράτους, που κατόπιν της επιμονής της Αγγλίας, θα ήταν φόρου υποτελές στο Σουλτάνο, για να μην ανατραπεί το «στάτους κβο».

Ο Μέτερνιχ, που κατέγραψε τη «συντριβή» του από το πρωτόκολλο στα ημερολόγιο του, και ο Ουέλινγκτον, των Ρότσιλντ είχαν ηττηθεί, αλλά όχι τελειωτικά.

Ο Καποδίστριας που πέτυχε την καταρχήν δέσμευση της αγγλικής πολιτικής, απέρριψε τον όρο του Ουέλινγκτον, για τον φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο ,
και για αυτό έστειλε οδηγίες στον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη που ανεφεραν: «Να μη δώσετε ακρόαση, αν σας προτείνουν υποταγή εις τον σουλτάνο, και να αποκριθείτε ότι με το σπαθί μας θα υπογράψουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας ή τον θάνατόν μας. Να μη φοβηθείτε τίποτε, και να επιμείνετε εις την απόφαση σας, επειδή δεν μπορούν να πράξουν τίποτα εναντίον των δικαίων της Ελλάδος, αρκεί να μη ενδώσετε σεις οι ίδιοι εις την υποταγή». Ο πράκτορας που έστειλαν οι Άγγλοι από τα Επτάνησα λεγόταν Σπύρος Μεταξάς. αλλά κυκλοφορούσε ως «Σπηλιάδης Μεσθενοπούλος».
Ο πράκτορας της Στοάς της Ζακύνθου, μεταφέρθηκε από την Ζάκυνθο στο Ναύπλιο, από τον Μιαούλ(η), και εμφανίστηκε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο Άργος, λίγο πριν τις 6/18 Απριλίου1826, που άρχισε η Τρίτη Εθνοσυνέλευση στην Επίδαυρο, με πλαστή συστατική επιστολή του Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων, που τότε ζούσε στην Αγία Πετρούπολη, και η οποία συνιστούσε τον Μεσθενόπουλο, ως μαθητή του, άξιο να τεθεί στην υπητεσία της πατρίδος.

Ο πράκτορας έδωσε στον Κολοκοτρώνη και μια γραμματική ως δώρο του Οικονόμου, και εν συνεχεία ζήτησε να μιλήσει ιδιαιτέρως με τον στρατηγό.Τότε ζήτησε να του δώσει άνθρακα από έλατο, και αφού τον έκανε σκόνη, το άπλωσε στο άγραφο μέρος της συστατικής επιστολής και τότε φάνηκαν άλλα γράμματα. Ήταν επιστολή που υποτίθεται είχε γράψει ο Βιάρος Καποδιστριας, προς τον Κολοκοτρώνη , με την οποία του ζητούσε, «να δώσει πίστη είς όσα θά του ειπεί ο επιφέρων», και ότι είχε στα χέρια σαράντα χιλιάδας δίστηλα, από τα οποία ένα μέρος είχε στείλει στο Μεσολόγγι, και τα υπόλοιπα θα τα μεταχειριζόταν , «διά την κοινήν σωτηρίαν» και το «καλόν της πατρίδος». Στη συνέχεια, ο πράκτορας ζήτησε από τον Κολοκοτρώνη ,να του ορκισθεί ότι θα κρατήσει το «μυστικό», για το περί ου ό λόγος «καλόν της πατρίδος», πριν του το αποκαλύψει, και επειδή ο «Γέρος» αρνήθηκε, εκείνος για να τον πείσει έβγαλε από την τσάντα του τέσσερα εφοδιαστικά έγγραφα μιας μυστικής οργανώσεως, που είχαν ένα κύκλο με πυροβόλα, και άλλα σημεία πέριξ, που ήταν ασυμπλήρωτα και του είπε ότι το ένα είναι για τον ίδιο τον Κολοκοτρώνη, και τα άλλα τρία μπορούσε να τα δώσει σε όποιον εκείνος θελήσει.

Στη συνέχεια ο πράκτορας, του παρουσίασε ένα μυστικό «πρωτόκολλο» χωρίς υπογραφές , το οποίο εμφάνιζε τον Καποδίστρια, τον μητροπολίτη Ίγνάτιο , τον Στούρζα και τον υπασπιστή του Δουκός Κωνσταντίνου, στρατηγό Δημήτριο Κουρούτα, να συνωμοτούν με άλλους Ρώσους αξιωματούχους, για να οργανώσουν αποστασία εντός του ρωσικού στρατεύματος, ώστε ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας, να μεταφέρει 40.000 στρατιώτες, στην Χρυσούπολη,
να καταληφθεί η Κωνσταντινούπολη και να ανακηρυχθεί ο Κωνσταντίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως.
Και στο τέλος, παρουσιάσε μια άναφορά προς τον (νεκρό) αύτοκράτορα 'Αλέξανδρο, που έπρεπε νά υπογράψει ο Κολοκοτρώνης, με την οποία τον ικέτευε ν' αναγνωρίσει τόν Κωνσταντίνο ως αυτοκράτορα των Ελλήνων. Η «επιχείρηση» αυτή απέβλεπε στο να δημιουργήσει «απτά αποδεικτικά στοιχεία» για την «ελληνική συνωμοσία», εντός του ρωσικού στρατού, και για την εμπλοκή του Καποδίστρια στην επανάσταση των «Δεκεμβριστών» αξιωματικών , που είχε εκδηλωθεί στις 14/26 Δεκεμβρίου 1825, στην Αγία Πετρούπολη, μετά τον θάνατο του Τσάρου Αλεξάνδρου την 1 Δεκεμβρίου 1825 στο Ταϊγάνιο (Ταγκανρόκ) ,και ώστε να ακυρώσει τις προσπάθειες του για να προσανατολίσει προς όφελος των Ελλήνων, την πολιτική του Τσάρου Νικολάου.

Η εντολή για την επείγουσα αυτή επιχείρηση δόθηκε στη Ζάκυνθο, απευθείας από το Λονδίνο, και η επιλογή του πράκτορα ήταν βιαστική δεν ήταν καλύτερη. Παράλληλα με τη «διπλωματική» διάσταση της επιχείρησης, υπήρχε και η «μικροπολιτική», με την δήθεν «υπόσχεση» του Βιάρου προς τον Κολοκοτρώνη, ότι έχει χρήματα στη διάθεσή του για την «κοινή Σωτηρία», δηλαδή για την εξαγορά ψήφων στην επικείμενη εθνοσυνέλευση. Η μη καταβολή των χρημάτων, που δεν υπήρχαν, θα δημιουργούσε όπως πίστευε ο Ρώμας, ρήξη στις σχέσεις του Κολοκοτρώνη με τους Καποδίστρια.

Ο «Γέρος» δεν ήξερε τα «διπλωματικά», κατάλαβε όμως ότι είχε να κάνει με κατάσκοπο, του κατέσχεσε την τσάντα, και διαπίστωσε ότι είχε «συστατικά γράμματα» του Ζακυνθινού πλοιοκτήτη Θεοδ. Λεονταρίτη, για τον Πετρόμπεη, και του επέβαλε να τον ακολουθήσει στην Επίδαυρο, όπου τον υποχρέωσε να επαναλάβει ότι του είχε πει προς τον Παλαιών Πατρών και προς τον Ζαΐμη, (της παρατάξεως Ρώμα-Μαυροκορδάτου), και στη συνέχεια τον έστειλε να «περιμένει» στον Πύργο.

Ο πράκτορας «δραπέτευσε», από την Πελοπόννησο, και με πλαστά συστατικά γράμματα ως απεσταλμένος τάχα του Κολοκοτρώνη πήγε στην Πίζα και συναντήθηκε με τον Ιγνάτιο και τον Καρατζά, στους οποίους συστήθηκε ως ανιψιός του Καραϊσκάκη, και έλαβε συστατικά γράμματα για να πάει στον Καποδίστρια στην Ελβετία. Ταυτοχρόνως ο Ρώμας, ενημερωθείς από τον Ζαΐμη και τον Γερμανό, για να καλύψει τα ίχνη του, έστειλε από την επιτροπή της Ζακύνθου τον Χριστόφορο Ζαχαριάδη για να ρωτήσει τον Κολοκοτρώνη μη τυχόν έδωσε γράμματα προς τον «κατάσκοπο», για να «ληφθούν μέτρα». Στη Γενεύη, ο «Μεσθενόπουλος-Μεταξάς», απέσπασε ένα ιδιόχειρο σημείωμα του Καποδίστρια, προς τον Κολοκοτρώνη καί τον Καραϊσκάκη, που ανέφερε: «Να μή δώσετε ακρόασιν, αν σας προτείνωσιν υποταγην εις τον σουλτάνον, και ν' άποκριθητε ότι με το σπαθί μας θα υπογράψωμεν την ελευθερίαν μας και άνεξαρτησίαν ή τόν θάνατόν μας, να μη φοβηθήτε δε τίποτέ, και να επίμείνετε είς τήν άπόφασίν σας, επεδή δέν μπορουσι νά πράξωσι τίποτε έναντίον των δικαίων τής Έλλάδος, άρκει να μη ενδώσετε σεις οι ίδιοι εις την υποταγήν».

Όλα τα σημαντικά γεγονότα της 23ης Μαρτίου θα τα διαβάσετε εδώ http://ta-mavra-nea.blogspot.gr/2018/03/23.html

Η δολοφονία στο Μανχάιμ, του Αύγουστου φον Κότζεμπου και ο Καποδίστριας

Στις 23 Μαρτίου 1819, δολοφονήθηκε στο Μανχάιμ, ο συγγραφέας διευθυντής θεάτρου και Ρώσος κατάσκοπος Άουγκουστ φον Κότζεμπου. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για αυτό το σκάνδαλο κατασκοπίας θα βρεί λεπτομέρειες εδώ…
https://kapodistrias1821.blogspot.gr/2018/03/1819.html

Η επαναστατική «προκήρυξη της Καλαμάτας» και σε συγκριση με την Ιακωβίνικη προκήρυξη του Ιασίου

του Σπύρου Χατζάρα

Η «προκήρυξη της Καλαμάτας» δεν γράφηκε στη Μάνη, στις 23 Μαρτίου/4 Απριλίου 1821.
Ο συντάκτης της ηταν το ίδιο Επαναστατικό Κέντρο των Φιλογενών που προετοίμασε την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση και στάλθηκε «έτοιμη» στη Μάνη.
Στις 23 Μαρτίου ένας καλλιγράφος γραμματέας την αντέγραψε σε ορισμένα αντίγραφα την υπέγραψε ο Πέτρος Μαυρομιχάλης, και την κοινοποίησαν στους ξένους προξένους και στον Άγγλο Αρμοστή στην Κέρκυρα.
Η «Προειδοποίησις εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς» και το «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», θα έπρεπε να είναι δίδυμα αδελφάκια.
Η «Προειδοποίησις» ωστόσο, αναφέρεται ξεκάθαρα στον « ανυπόφορος ζυγό της Οθωμανικής τυραννίας» που δεν το έκανε το «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», και τόνιζε τον εθνικοαπελευθερωτικό και όχι κοινωικό χαρακτήρα της Επανάστασης λεγοντας, «να αναστήσωμεν το τεταλαιπωρημένον Ελληνικόν γένος μας».
Η προκήρυξη της Καλαμάτας δεν είχε καμιά αναφορά σε εκλογές για Συντακτικη Συνέλευση και δεν έκανε αναφορά στην επανάσταση των «Συνταγματικών» στην Ισπανία.
Από την «Προειδοποίηση» γίνεται ολοφάνερη η δράση του «Ιακωβίνου» άγγλου πράκτορα στο περιβάλλον του Αλέξανδρου Υψηλάντη στο Κισινιέφ. Η Προειδοποίησις προς τις Ευρωπαϊκές Αυλές ανέφερε:

«Ο ανυπόφορος ζυγός της Οθωμανικής τυραννίας εις το διάστημα ενός και απέκεινα αιώνος, κατήντησεν εις μίαν ακμήν, ώστε να μην μείνη άλλο εις τους δυστυχείς Πελοποννησίους Γραικούς, ει μη μόνον πνοή και αυτή δια να ωθή κυρίως τους εγκαρδίους των αναστεναγμούς. Εις τοιαύτην όντες κατάστασιν στερημένοι από όλα τα δίκαιά μας, με μίαν γνώμην ομοφώνως απεφασίσαμεν να λάβωμεν τα άρματα, και να ορμήσωμεν κατά των τυράννων.
Πάσα προς αλλήλους μας φατρία και διχόνοια, ως καρποί της τυραννίας απερρίθφησαν εις τον βυθόν της λήθης, και άπαντες πνέομεν πνοήν ελευθερίας.
Αι χείρες ημών αι δεδεμέναι μέχρι του νυν από τας σιδηράς αλύσσους της βαρβαρικής τυραννίας, ελύθησαν ήδη, και υψώθηκαν μεγαλοψύχως και έλαβον τα όπλα προς μηδενισμόν της βδελυράς τυραννίας. Οι πόδες ημών οι περιπατούντες εν νυκτί και ημέρα εις τας εναγκαρεύσεις τας ασπλάγχνους τρέχουν εις απόκτησιν των δικαιωμάτων μας. Η κεφαλή μας η κλίνουσα τον αυχένα υπό τον ζυγόν τον απετίναξε και άλλο δεν φρονεί, ει μη την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ. Η γλώσσα μας η αδυνατούσα εις το να προφέρη λόγον, εκτός των ανωφελών παρακλήσεων, προς εξιλέωσιν των βαρβάρων τυράννων, τώρα μεγαλοφώνως φωνάζει και κάμνει να αντηχή ο αήρ το γλυκύτατον όνομα της Ελευθερίας. Εν ενί λόγω απεφασίσαμεν, ή να ελευθερωθώμεν, ή να αποθάνωμεν.
Τούτου ένεκεν προσκαλούμεν επιπόνως την συνδρομήν και βοήθειαν όλων των εξευγενισμένων Ευρωπαίων γενών, ώστε να δυνηθώμεν να φθάσωμεν ταχύτερον εις τον Ιερόν και δίκαιον σκοπόν μας και να λάβωμεν τα δίκαιά μας. Να αναστήσωμεν το τεταλαιπωρημένον Ελληνικόν γένος μας. Δικαίω τω λόγω η μήτηρ μας Ελλάς, εκ της οποίας και υμείς εφωτίσθητε, απαιτεί ως εν τάχει την φιλάνθρωπον συνδρομήν σας, και ευέλπιδες, ότι θέλει αξιωθώμεν, και ημείς θέλομεν σας ομολογή άκραν υποχρέωσιν, και εν καιρώ θέλομεν δείξη πραγματικώς την υπέρ της συνδρομής σας ευγνωμοσύνην μας».

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Ο Άξελ φεύγει η Απαλλαγή έρχεται

Του Σπύρου Χατζάρα

Τα συλλαλητήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης κατά της πολιτικής για το μακεδονικό των νέο-Εφιαλτών συντρόφων, Τσιπρά, Κοτζιά, και Τζώνυ Γουώκερ , το έδειξαν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το επιβεβαίωσαν.
Ο σύντροφος Αλεξ Χαβαναγκίλα και το Σκυλολόι του, παρά τις χιλιάδες ρουσφέτια, τεμπέληδων και χαραμοφάηδων «αριστερών», και παρά την κατοχύρωση της μουστιάς και την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών έχει πέσει στο 15%. Καταρρέει. «Ολίγη φιλοτιμία, και η νίκη βεβαία.
Μικρός σπινθήρ Πατριωτισμού, και η γενική και μερική ευδαιμονία βεβαιότατη», όπως έλεγε και το Πατριωτικό Δοκίμιο.

Οι Συριζορουφιάνοι είναι περίπου στο 16,78 % του Μαΐου του 2012, μόνο που τότε ανέβαιναν αλλά τώρα πέφτουν. Μπορεί και να είναι 15,3%. Το καλό είναι ότι η απογοήτευση των πολλών από την έμπορο Ελπίδας, και χασισέμπορο, και πρεζέμπορο, ξαναδημιούργησε τον «κενό πολιτικό χώρο», που εκφράστηκε το 2012 με τους Ημιανεξάρτητους και τον Καρατζατούμπα. Οι δεξιοί νοικοκυραίοι που εγκατέλειψαν τους Φιλελέ, δεν λένε να ξαναγυρίσουν.
Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στους Φιλελέ του Κούλη Μαρέβα, και του Μπουμπούκου Νοβάρτις, 21,5% , μπορεί και 22%.

Από τη στασιμότητα του Κούλη Μαρέβα Χαβαναγκίλα, βλέπω να ξαναδημιουργείται δημοκοπικά, ο χώρος για ένα δεξιό ρεύμα, ανάμεσα στους ευρω-φιλελέ και τη Χρυσή Αυγή, που θα απορροφήσει και τους απογοητευμένους θαυμαστές του Τζώνυ Γουώκερ.
Η Χρυσή Αυγή, είναι όντως γύρω από το 10% , η Φώφη με την παρέα της, θα άνοιγε σαμπάνιες αν έβλεπε 7% και ο σύντροφος Κουτσούμπας με 5%, θα έστελνε και λουλούδια στον τάφο του Χαρίλαου.
Οι Ημιανεξάρτητοι της Πρεσβείας είναι στα Τάρταρα, όπως και η Ένωση Φραπέδων,
Η «αδιευκρίνιστη» ψήφος είναι 30-35% .Από το 30-35% των «αστάθμητων»,
η συμμορία των ΕΚΟΥΜΟΥ δεν εχει να περιμένει τίποτα, και ας λέει ο ψευφαναράς ότι το Colpo de Fava με τη Νοβάρτις έδωσε πόντους στην κυβέρνηση και ότι , «μόνο το 9% θεωρεί την εξωτερική πολιτική ως το μεγαλύτερο πρόβλημα». Δύσκολο να δεχτείς μια τέτοια «εικόνα».

Οι «Υπόλοιποι», οι «αδιευκρίνιστοι» , οι «αναποφάσιστοι», δεν σκέπτονται αν θα ξαναψηφίσουν την Τασία, την κυρία με τα Ντολμαδάκια, την κυρία από την Νέα Υόρκη με το ενοίκιο των χιλίων ευρώ και το σύντροφο Νίκο Καρανίκα, αλλά πως θα στείλουν καλύτερα και γρηγορότερα στο διάολο τον «Άλεξ Χαβαναγκίλα» και τους συντρόφους του.
Σε αυτούς πρέπει να δώσουμε απαντήσεις και Κίνητρα και προπαντός συσπείρωση. Ενότητα και Αγώνα.
Να προτείνουμε Κάθαρση, τιμωρία των Διεφθαρμένων, και των Εθνικά Ανάξιων. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο οτι όλο το «προδοτικό τόξο», (εκσυγχρονιστές, μεταρρυθμιστές , κλέφτες, ομοφυλόφιλοι, οικολόγοι, Μπουτάρηδες Καμίνηδες, και Cia ), θα παέι κατευθείαν σε λαοδικεία. Όχι σε «Ανακριτικές» και «εξεταστικές; Επιτροπές». Σε «λαοδικεία» όπως εκείνα του συντρόφου Δημητρόφ στη Βουλγαρία.
Η Ελλάδα, θα ξεβρομίσει απ' όλα τα ερπετά.

Ο σ.Τσιπρά, ο σ. Κοτζιάς και ο Τζώνυ Γουώκερ , το ζεύγος των λυμεώνων του Ιδρυματος Λεβί, η Τασία και όλοι νέο-Εφιάλτες της Βουλής θα πρέπει να ξέρουν ότι λίαν προσεχώς θα δικαστούν για εθνική αναξιότητα.
Η εθνική αναξιότητα αποτελεί στην Ελλάδα «ιδιότυπο αδίκημα», που προσδιορίστηκε με τη Έκτη και τη Δωδέκατη Συντακτική Πράξη του 1945 και με τον Α.Ν. 5333/1945 και τους νόμους 217, 271, 295 και 332 του 1945 με τους οποίους και προσδιορίζονταν επακριβώς η υπόσταση των εγκλημάτων της εθνικής αναξιότητας. Σύμφωνα με τον νόμο τιμωρούνται: «Όσοι κατέχοντες δημόσια θέση έγιναν συνειδητά όργανα του (τοκογλύφου) εχθρού ή διευκόλυναν το έργο του.Όσοι έγιναν συνειδητά όργανα του (τοκογλύφου) εχθρού προς διάδοση της προπαγάνδας αυτού. Όσοι προέβησαν σε πράξεις βίας κατά Ελλήνων ένεκα δράσης αυτών κατά του εχθρού. Όσοι διετέλεσαν αρχηγοί ή οδηγοί κινήσεων κατά της ακεραιότητας της χώρας.Όσοι δια της οικονομικής τους συνεργασίας με τον εχθρό προκάλεσαν ζημιές στον ελληνικό λαό, , ή αποκόμισαν οικονομικά οφέλη από τον εχθρό. Όσοι συνεργάσθηκαν με τον εχθρό κατά τρόπο ανάξιο Έλληνος πολίτη και έθιξαν την εθνική αξιοπρέπεια». Δηλαδή ο Τσιπρά, οι υπουργοί του, οι βουλευτές του, οι δήμαρχοί του, οι Καρανίκες του, οι ρουφιανοδημοσιογράφοι, οι Συριομπάτσοι, οι Συριζοδικαστές. Όλοι Έστι Δίκης Οφθαλμός!

Ο εθνικά ανάξιος Τσιπρά είναι ένοχος για τα αδίκημα της «εξαπάτησης του λαού» και πρέπει να τιμωρηθεί και για αυτό.
Στην αρχαία Αθήνα θα τον είχαν εκτελέσει !

Η υπέροχη έννοια του πολιτικού αδικήματος της «εξαπάτησης του λαού» , λειτουργούσε στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του Περικλή και είναι πολιτικά, ηθικά και νομικά, αξεπέραστη. Μ’ αυτό το αδίκημα , καταδικάστηκε σε θάνατο, από την Εκκλησία του Δήμου, ο στρατηγός Μιλτιάδης, επειδή έπεισε τους Αθηναίους το 489 πΧ να του χορηγήσουν 70 πλοία, προκειμένου να καταλάβει την Νάξο και την Πάρο. Και την μεν Νάξο την κατέλαβε αλλά απέτυχε να καταλάβει την Πάρο ύστερα από 26 μέρες πολιορκίας. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα κατηγορήθηκε από τον Ξάνθιππο, για εξαπάτηση του λαού και ότι έκανε την εκστρατεία για προσωπικούς λόγους και για ίδιο όφελος. εναντίον της Πάρου.

Ο Μιλιτιάδης, ο νικητής του Μαραθώνα, καταδικάστηκε αρχικά σε θάνατο, αλλά μετά η ποινή μετατράπηκε σε πρόστιμο 50 ταλάντων, που ο Μιλτιάδης δεν μπόρεσε να πληρώσει, και για αυτό , κλείστηκε στη φυλακή, όπου πέθανε λίγο αργότερα από γάγγραινα. Το πρόστιμο πληρώθηκε από τον γιο του τον Κίμωνα. Ο Μιλιτιάδης καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή δεν τήρησε τις υποσχέσεις που έδωσε στους Αθηναίους. Εάν ίσχυε σήμερα ο νόμος της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, της μητέρας της Δημοκρατίας θα είχε εκτελεστεί ο Αβάπτιστος, και θα όδευε ήδη για το Κώνειο και ο Τσιπρά.

Προτείνω λοιπόν , άμεσο «υπερκομματικό δημοψήφισμα», για την άμεση θέσπιση του νόμου για την ποινικοποίηση αναδρομικά της «εξαπάτησης του λαού», και επαναφορά της θανατικής καταδίκης.

Για να εκτελεστούν αναδρομικά, οι πολιτικοί απατεώνες που εξαπάτησαν τον λαό, όπως ο Αβάπτιστος και ο Οβριόπουλος. Όπως εκτελέστηκαν οι έξι. Μόνον έτσι θα σωθεί η Ελλάδα του μέλλοντος. Επίσης , πρέπει να θεσπιστεί νόμος περί κατάσχεσης και δημεύσεως των παράνομα αποκτηθέντων περιουσιακών στοιχείων των καθαρμάτων και των λαμόγιων που εκμεταλλεύτηκαν τη φτώχια του λαού.

Σπυρίδων Χατζάρας